01-06-08

communiceren met gepolariseerd licht

Communiceren met gepolariseerd licht

Wij mensen zijn geneigd te denken dat we uniek zijn in deze wereld omdat we over grote hersenen beschikken die ons moraliteit en zelfbewustzijn geschonken hebben. Wij zijn inderdaad uniek als mens, maar (andere) dieren hebben ook hun unieke kenmerken ontwikkeld.

In vele gevallen zijn de ogen of de oren van sommige dieren zo geëvolueerd dat zij een ander soort licht zien of een andere frequentie kunnen horen, waardoor deze specimen in een 'andere' wereld dan de onze leven. En daarbij wordt geen enkele optie onbenut gelaten.

Een goed voorbeeld van zo'n unieke ontwikkeling vinden we bij de zeebidsprinkhaan. Maar wat deze sprinkhaan doet is ongezien in de dierenwereld.

Volgens een verslag in het vakblad Current Biology is de zeebidsprinkhaan waarschijnlijk de enige soort die in staat is om circulair gepolariseerd licht uit te sturen en op de vangen om in de donkere diepzee ongestoord met potentiële partners te communiceren.

Licht bestaat uit elektromagnetische golven met elektrische en magnetische velden die constant op een bepaalde manier ten opzichte van elkaar en van de richting waarin de lichtstraal zich beweegt, trillen. Lineair gepolarsieerd licht ontstaat wanneer een elektrisch veld niet in alle richtingen trilt, maar uitsluitend in een welbepaalde rechte hoek ten opzichte van de bewegende straal. Dieren zoals bijen zijn in staat dit soort licht te detecteren.

Circulair gepolariseerd licht ontstaat wanneer het elektrische veld als een kurkentrekker om de as van een bewegende lichtstraal gedraaid is. De schroefbeweging kan in beide richtingen lopen, zowel links als rechts.

Nu hebben wetenschappers ontdekt dat de zeebidsprinkhaan een voorste vinachtige structuur heeft die diverse tinten van rood vertoont, zeker wanneer waargenomen door een reeks van optische filters. Onderzoek van de ogen van deze zeer zeldzame soort sprinkhanen heeft uitgewezen dat ze circulair gepolariseerd licht, afkomstig van hun 'vinnen' kunnen opvangen en bovendien de 'links- of rechtshandigheid' van de lichtstraal kunnen onderscheiden.

Daarvoor beschikt de zeebidsprinkhaan over cellen die bezet zijn met haartjes zoals bijvoorbeeld op onze klassieke tandenborstels. Op die manier kunnen deze sprinkhanen met elkaar communiceren zonder dat iemand anders dit opmerkt. Waarschijnlijk zal gelijk welke vorm van onze communicatie (n)ooit zo veilig en exclusief kunnen verlopen.

09:00 Gepost door human in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.