27-01-06

Vogelbekdier

Vogelbekdier
 

 

Dit is toch wel één van de vreemdste diersoorten die je op aarde kunt terugvinden. Dit merkwaardige dier heeft immers wel iets van drie andere bekende dieren: de snavel van een eend, het lijf van een otter en de staart van een bever. 
Een vogelbekdier is vooral terug te vinden in de rivieren van Australië. Hij is zo'n 60 cm lang, weegt 1 à 2 kilogram en kan tot 17 jaar oud worden.


Levensloop

Omdat een vogelbekdier behoort tot de groep van de snaveldieren, wil dit zeggen dat het dier eieren legt, wat toch merkwaardig is voor een zoogdier. Van de 4237 verschillende soorten zoogdieren zijn de miereneter en het vogelbekdier de enige die eieren leggen zoals een vogel. Eenmaal wanneer de jongen uit het ei zijn, worden ze gezoogd.

In de paartijd slapen mannetje en vrouwtje apart: het vrouwtje nestelt zich in een privé-hol, waar ze zal baren en haar jongen zal grootbrengen.
De eieren, die ze legt, mogen niet uitdrogen. Daarom is het belangrijk dat er natte bladeren worden aangebracht, om de eieren mee te bedekken.
Om zich te beschermen tegen eventuele 'rovers', maakt ze verschillende barrières in de tunnel naar haar hol. Ze maakt om elke meter een aardwal, van zo'n 15 cm hoog, die ze stevig aanklopt met de staart. Wanneer er een indringer is, zal hij op de eerste afscheiding stuiten en die proberen te doorbreken, maar na enkele afscheidingen laat hij de moed zakken en druipt dan maar af. Weet dat een tunnel wel 33 meter lang kan zijn!

Een vogelbekdier legt meestal 2 à 3 eieren, die rubberachtig aanvoelen, net zoals bij reptielen. Die worden warm gehouden door het wollige lijf van het vrouwtje. Als de jongen een dag of 10 oudp zijn, is het tijd om uit het ei te komen. Al die tijd eet de moeder niet en heeft ze de opdracht om het hol vochtig te houden, wat uiteraard niet gemakkelijk is.
Een pasgeboren jong is uiteindelijk niet veel groter dan de nagel van je vinger. De kleintjes beginnen al gauw de melk op te likken, die uit de vacht komt. Een vogelbekdier heeft namelijk geen tepels: de melk komt dus gewoon uit de poriën.
Na 16 weken kunnen de jongen zwemmen en zelf op zoek gaan naar voedsel. De moeder zal hen echter toch nog zes weken zogen.

Woonplaats

Een vogelbekdier woont in holen die hij graaft, in de oevers van rivieren of meren. De tunnels liggen steeds boven de waterspiegel.
Het graven is een merkwaardig fenomeen, daar al zijn poten vliezen hebben, die voorbij zijn tenen reiken waardoor hij onder water trouwens enorm snel vooruit komt. Het lijken wel roeispanen! Uiteraard is dit op het land vrij ongemakkelijk, ware het niet dat hij zijn vliezen kan vouwen onder zijn poten, waardoor bv. de klauwen vrijkomen om zo te kunnen graven.

Voedsel

Een vogelbekdier is een vraatzuchtig dier. Er zijn weinig andere diersoorten, die zo gulzig zijn. Om dit aan te tonen, moet je jezelf maar eens inbeelden, dat je in één nacht zoveel eten wegwerkt, als je zelf weegt! Hij voedt zich voornamelijk met dierlijk voedsel, waardoor hij één van de best doorvoede diersoorten ter wereld is. Behalve wormen en kikkers, eten deze snaveldieren ook kreeftjes, garnalen, kikkerdril, waterinsecten, waterslakken, ...

14:03 Gepost door human | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.